Ölümcül yaralarım vardı.
Bir dokunsa ateşe bürünecekti belki dudaklarım.
Şamdanlara mumlar koyuldu itinayla.
Sakin ve sessiz yakmak lazımdı onları, nazik olunmalıydı.
Canları acırdı sönmeye yakın.
Elbette tuvale usulca indirilen renk cümbüşünü siyaha boyardım ben de.
Wagner çalardım belki.
Bir kere boyamıştım gözlerini kendi rengine.
''Artık çok geç'' dedim kendi kendime; ''Kana karıştı onca şey''
Önceki hikayelerimizde yaşamayı başaramadık.
Öyle ya başaramamışız ölmeyi de.
tamam da niye ölmekte acelecisin. kendine bi çekidüzen ver. ayıp sana
YanıtlaSilSadece yaralı kalmak kötü olan. Yaralarımı sarsam, ya da tamamen yok olsam bu kadar canım yanmaz.
YanıtlaSil