Yasalar ne söylüyordu bilmiyorum.
Ben istediğimce algılıyordum.
Sahiden ben miydim duvarların arasında kaskatı kalmış, buza dönmüş hatta aşağılanmış?
Ve sen miydin karşımda duran kibirli, asalak yaratık?
Yoo, hayır.
Göz bebeklerimden başladı ve karşı kaldırıma kadar yuvarlandı duaların.
Soluduğum hava bile beyaza boyandı.
Aklımın yerinde durmamakta diretmesi de bu yüzden olsa gerek; durmadı, kaçtı!
Etten, kemikten ve ruhunu da kaybetmeyen; her gece yalnız rengarenk olmak için yalvarır mı Tanrı'ya?
Bir gün uyandım ve her yeri palyaçolar bastı.
Daha kalbim de ufakken şimdiye nazaran korkardım onlardan.
Bu defa anladım onları.
Anladım ve içim parçalandı.
Ben beyaz bir yorgunum.
Ukala ve çocuğum.
Rengarenk kalmış bedenlere verilecek en yerinde hediyem; bembeyaz oluşum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder